podcast: Χίλντα Παπαδημητρίου, Μαριαλένα Σεμιτέκολου: "Θέλουμε να ακουστεί η φωνή των κακοποιημένων γυναικών", με την Κυριακή Μπεϊόγλου

 Η Χίλντα Παπαδημητρίου και η Μαριαλένα Σεμιτέκολου, εκπροσωπώντας το Δίκτυό μας, μιλούν για τον συλλογικό τόμο διηγημάτων Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ, καθώς και για τους σκοπούς και τη δράση του Δικτύου μας καλεσμένες της Κυριακής Μπεϊόγλου σ' αυτό το Podcast

Κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις της έμφυλης βίας: κάτω από την κορυφή του παγόβουνου, της Αλεξάνδρας Μητσιάλη.

 

Όταν συζητάμε σχετικά με την έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες, θα ήταν χρήσιμο να θυμόμαστε ότι ζούμε μέσα σε έναν κόσμο αλλά και σε μια συγκυρία βυθισμένη σε κάθε μορφή βίας. Δύο από τις πιο σημαντικές εκφάνσεις της είναι αφενός η βία που ισοπεδώνει λαούς και πολιτισμούς, ο πόλεμος, και αφετέρου η βία η οποία στερεί από εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο τα στοιχειώδη μέσα που θα τους εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή ζωή και τη δυνατότητα να αναπτύξουν τις ικανότητές τους και να γίνουν αυτό που θα ήθελαν να είναι, οι κοινωνικές ανισότητες.

Κάποιες μορφές βίας φωνάζουν την παρουσία τους, όπως ο πόλεμος, ενώ κάποιες άλλες είναι σιωπηλές, λειτουργούν υποδόρια, και χτίζουν αθέατα τα θεμέλια αυτού που είναι ο κόσμος μας. Αποτελούν αυτό που θα ονομάζαμε δομική ή συστημική βία.

Ζούμε σε μια κοινωνία θεμελιωμένη στα προνόμια των λίγων και στα υφαρπαγμένα δικαιώματα των πολλών, στην οποία όλες οι ταξινομήσεις, οι διακρίσεις, οι σχέσεις κυριαρχίας συνιστούν, παράγουν και αναπαράγουν μια ποικιλόμορφη ανισότητα της οποίας οι βίαιες εκρήξεις είναι μονάχα η κορυφή του παγόβουνου που κρύβει τον όγκο της βίας που βρίσκεται από κάτω.

Μιλώντας για την έμφυλη βία, δεν μπορούμε λοιπόν παρά να αναγνωρίσουμε ότι είναι μία από τις μορφές της βίας που συναποτελούν τον βίαιο κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε.

Κάποιες φορές η έμφυλη βία εμφανίζεται σε όλη την αγριότητά της με τη μορφή της φυσικής/σωματικής βίας, ακόμα και της δολοφονίας μιας γυναίκας. Όμως, ακόμα και όταν δε δίνει επεισόδια ικανά να γίνουν πηχυαίοι τίτλοι στα δελτία των ειδήσεων και θέμα συζήτησης στις εκπομπές για τις οποίες το αίμα και το σπέρμα αποτελούν το πιο «ζουμερό» θέαμα, υπάρχει και λειτουργεί εγγεγραμμένη στις δομές της κοινωνίας ως έμφυλη ανισότητα, εγκυμονώντας αυτό που μπορεί ενίοτε να παίρνει τη μορφή της άμεσης βίας.

Αυτή η κρυμμένη βία φωλιάζει και λειτουργεί μέσα σε ένα πλήθος καθημερινών πρακτικών, κινήσεων, χειρονομιών, συμπεριφορών, σε ένα πλήθος απόψεων, ιδεών, σε ένα πλήθος λέξεων, γραμματικών τύπων και συντακτικών δομών, εκφράσεων, μέσα στην τέχνη και κυρίως στη μαζική κουλτούρα (βλ. τραπ, τηλεοπτικές εκπομπές όπως το Bachelor κ.ά.), στην κοσμογονία των θρησκειών και στις κοσμικές ερμηνείες τους, στον λόγο, στα τελετουργικά τους.

Όμως η έμφυλη ανισότητα, η έμφυλη κυριαρχία δεν είναι μόνο ούτε πρωτίστως ιδέες, αντιλήψεις, νοοτροπία, γλώσσα. Είναι πρωτίστως οικονομικές και κοινωνικές δομές που εγγράφονται στα σώματα μέσα από μια μακρά διαδικασία κοινωνικοποίησης και δημιουργούν κοινωνικές θέσεις, προδιαθέσεις, γνωστικά σχήματα πρόσληψης και ερμηνείας της πραγματικότητας και ένα ασυνείδητο, αυτό το «νοήμον δαιμόνιο», όπως το αποκαλεί ο Ίρβιν Γιάλομ στο βιβλίο του «Όταν έκλαψε ο Νίτσε», στο βάθος του οποίου βρίσκονται εγγεγραμμένα τα νοήματα της πατριαρχίας αιώνων, σύμφωνα με τα οποία η διαίρεση των φύλων είναι προφανής και αυτονόητη.

Και βέβαια η έμφυλη ανισότητα βρίσκεται εγκατεστημένη και στον ηγεμονικό λόγο που επιδιώκει να θεωρητικοποιήσει, να φυσικοποιήσει και να δικαιολογήσει την έμπρακτη ανισότητα των καθημερινών σχέσεων και την εκμετάλλευση από την οποία οι κυρίαρχοι αντλούν τη δύναμή τους. Και είναι διαμέσου της επίμονης νομιμοποιημένης και νομιμοποιητικής επανάληψή της, κυρίως από τους θεσμούς από τους οποίους έχουμε πειστεί ότι προέρχεται η γνώση και η αλήθεια, που η έμφυλη ανισότητα γίνεται μέσα στα χρόνια καθολική άποψη, παγιωμένη πίστη, αυτονόητη αλήθεια.

Η οικογένεια με τη γλώσσα της συνήθειας, η εκκλησία με τη γλώσσα της θεόπνευστης αλήθειας, το κράτος με την επίσημη γλώσσα της διδαχής των νόμων, του σχολείου, της δημοσιογραφίας, αναλαμβάνουν τη διαδικασία διαιώνισης της νομιμοποιημένης έμφυλης ανισότητας, που ενώ είναι αποτέλεσμα μιας ιστορικής διαδικασίας -ανθρώπινες πράξεις μέσα σε συνθήκες δημιουργημένες από ανθρώπους- παρουσιάζεται ως μέρος μιας φυσικής τάξης πραγμάτων, μιας ανυπέρβλητης βιολογικής καταγωγής.

Από αυτή τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, από αυτή τη μακρά μαθητεία σε «αρετές» όπως η υποχωρητικότητα, η αυταπάρνηση, η σιωπή, το καταχώνιασμα του θυμού διαμορφώνεται μια έμφυλη γυναικεία ταυτότητα που έχει συσταθεί ως κοινωνική ουσία και γι’ αυτό γίνεται αντιληπτή ως πεπρωμένο από τις γυναίκες και τους άντρες.

Αυτή η διαδικασία φυσικοποίησης της έμφυλης ανισότητας και της εγγραφής της στα σώματα των γυναικών είναι και ο κύριος λόγος που οδηγεί τις γυναίκες να συναινούν στην κυριαρχία τους, να εκχωρούν δηλαδή στους άντρες το δικαίωμα να ασκούν πάνω τους την επιβολή τους, αναπαράγοντας και οι ίδιες τις πατριαρχικές συμπεριφορές, ως ερωμένες, ως σύζυγοι, ως μητέρες αγοριών και κοριτσιών, ως πεθερές, ως εργαζόμενες. Αυτός είναι, επίσης, ο κύριος λόγος που απαγκιστρώνονται τόσο δύσκολα από τις κυριαρχικές έμφυλες σχέσεις ή επιστρέφουν σε αυτές ακόμα κι όταν καταλαβαίνουν ότι βασανίζονται ή ότι κινδυνεύουν.

Εγκλωβίζονται οι γυναίκες στα δίχτυα αυτής της αόρατης βίας, της συμβολικής βίας, που τις υποβάλλει με την «υπνωτιστική της δύναμη», όπως θα έλεγε η Βιρτζίνια Γουλφ.

Αυτή η «υπνωτιστική δύναμη» γίνεται τόσο πιο ισχυρή και ικανή να δρα αποπροσανατολιστικά και υπονομευτικά όσο περισσότερο ικανός είναι ο ηγεμονικός λόγος να αποσιωπά ή να δίνει διαφορετικά ονόματα σε αυτή τη βία. Άλλωστε πάντοτε ο ηγεμονικός λόγος ονομάζει βία ή παρουσιάζει ως βία εκείνες τις εκφάνσεις που εξυπηρετεί την εξουσία να αναγνωρίζουμε ως τέτοιες, προκειμένου να παραγνωρίζουμε τη βία που εκπορεύεται από αυτή την ίδια την εξουσία και βρίσκεται εγκαθιδρυμένη βαθιά μέσα στις δομές, δηλαδή στα θεμέλια και στους αρμούς πάνω στους οποίους στηρίζεται αυτό που είναι η ζωή μας.

Βίαιη ονομάζεται, για παράδειγμα, η συμπεριφορά των διαδηλωτών και όχι της αστυνομίας∙ βίαιη ονομάζεται μια οργάνωση που χαρακτηρίζεται τρομοκρατική και όχι ένα κράτος που λειτουργεί καταπιεστικά και κατασταλτικά απέναντι στον λαό του∙ βίαιη ονομάζεται η πολιτική μιας χώρας που διαφοροποιείται από την κυρίαρχη πολιτική της Δύσης και προσπαθεί να προστατέψει τα δικαιώματά της και όχι η πολιτική της Δύσης που συμπεριφέρεται αποικιοκρατικά σε χώρες του Τρίτου Κόσμου∙ βίαιη ονομάζεται η εκρηκτική συμπεριφορά ενός πολίτη που δεν έχει να φάει και κλέβει ένα καρβέλι ψωμί και όχι η φτώχεια που τον έχει οδηγήσει στην εξαθλίωση.

Η βία θεσμοθετείται και επομένως νομιμοποιείται και ηθικοποιείται όταν εκπορεύεται από την εξουσία, «το κράτος έχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας», όπως είπε ο Max Beber, ενώ απονομιμοποιείται και αποηθικοποιείται όταν εκφράζεται από τους καταπιεζόμενους.

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την ανδροκεντρική θεώρηση του κόσμου. Η βία της πατριαρχικής κοινωνίας είναι μία από αυτές τις μορφές της βίας που για πάρα πολλά χρόνια παραγνωρίστηκαν, αποσιωπήθηκαν, συγκαλύφθηκαν, για να αναγνωρίζεται ως νόμιμη η ανδρική εξουσία.

Έχω την εντύπωση ότι από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό πως η απελευθέρωση των γυναικών και των ανδρών δεν είναι, όπως συχνά παρουσιάζεται, υπόθεση κυρίως διαφωτισμού, δημιουργίας δηλαδή φωτισμένων συνειδήσεων, γιατί δεν είναι κυρίως θέμα συνείδησης η ανδρική κυριαρχία, αλλά θέμα οργάνωσης της κοινωνικής ζωής.

Ο αγώνας, επομένως, για μια άλλη θέση της γυναίκας και μια άλλη σχέση με τον άνδρα είναι ένας αγώνας για μια άλλη πολιτική, για ένα άλλο θεσμικό πλαίσιο, και βαθύτερα για έναν ριζικό μετασχηματισμό των κοινωνικών συνθηκών που παράγουν και αναπαράγουν τις σχέσεις κυριαρχίας, που πλάθουν και νομιμοποιούν κυρίαρχους και οδηγούν τις κυριαρχούμενες να υιοθετούν απέναντι σε αυτούς και απέναντι στους εαυτούς τους το ίδιο σημείο θέασης που έχουν οι κυρίαρχοι.

Οι συγγραφείς που είμαστε μέλη του Δικτύου κατά της έμφυλης βίας και των γυναικοκτονιών «η φωνή της» μπορεί να εκκινούμε από διαφορετικές αφετηρίες, να διαθέτουμε διαφορετικό βαθμό συνειδητοποίησης του ζητήματος, να το αναγνωρίζουμε ως ένα κομμάτι της προσωπικής μας βιογραφίας ή να το βλέπουμε ως πρόβλημα των άλλων γυναικών, να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε με κάποιες μορφές κινητοποίησης για την έκφραση των απόψεών μας, όλες μας όμως καταλαβαίνουμε ότι το θέμα υπάρχει και είναι μείζονος σημασίας.

Υπό το πρίσμα αυτό αισθανόμαστε την ανάγκη με τους τρόπους που διαθέτουμε, την πένα κυρίως και την κοινωνική μας δράση, να συνεισφέρουμε στην προσπάθεια το ζήτημα να έρθει στην επιφάνεια, ώστε περισσότερες γυναίκες να μιλήσουν για το βίωμα της έμφυλης ανισότητας και της έμφυλης βίας, για να κάνουμε το «μίλα μη φοβάσαι» μια πραγματικότητα, τον λόγο της γυναικείας ενδυνάμωσης και χειραφέτησης να γίνει πιο ισχυρός αλλά και τη συντηρητική πολιτεία να προχωρήσει σε θεσμικές αλλαγές που θα απλώνουν ένα δίχτυ προστασίας γύρω από τις γυναίκες που βάλλονται.

Και στο σημείο αυτό, πρέπει να πω ότι βρίσκω το σύνθημα που ακούγεται πάλι τους τελευταίους μήνες στους δρόμους των διαδηλώσεων «Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη» να αφορά και το γυναικείο ζήτημα. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη πραγματική με τον εαυτό μας και μέσα στις έμφυλες σχέσεις μας χωρίς δικαιοσύνη. Και αυτό ακριβώς είναι που μας επιτρέπει να πιστεύουμε ότι αυτή η δικαιοσύνη για την οποία παλεύουμε δεν αφορά μόνο τις γυναίκες αλλά βαθιά και ριζικά τον ίδιο τον άνθρωπο.

#femicide #humanrights #writer

Φωτογραφία: Δανάη Ανεσιάδου

Οργανωθείτε για τις 8 Μαρτίου: Αθήνα, Ηράκλειο, Λεπτοκαρυά

 

Με την τέχνη μας καταγγέλλουμε και αγωνιζόμαστε ενάντια στη βία πάνω στα σώματά μας.

8 Μαρτίου - Ανακοίνωση

Καμιά μόνη απέναντι στην πατριαρχία και τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, ζητάμε πάνω από δέκα φεμινιστικές οργανώσεις και συλλογικότητες, που συμμετέχουμε την Παρασκευή στις διαδηλώσεις, την απεργία και τις δράσεις για την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.

Με σύνθημα «αγώνας των γυναικών για ισότητα στην δουλειά, στην κοινωνία, στην οικογένεια» καλούμε στις 12 μ.μ. στην Αθήνα, έξω από τον κινηματογράφο Άστυ σε προσυγκέντρωση υποστηρίζοντας ότι η μόνη εγγύηση για τη βελτίωση της ζωής των γυναικών είναι η μαζικοποίηση των γυναικείων οργανώσεων και η αναβάθμιση της αλληλεγγύης των γυναικών.

Διεκδικούμε, μεταξύ άλλων, ένταξη του όρου γυναικοκτονία στο ποινικό σύστημα, μέτρα προστασίας των επιζωσών βίας και των παιδιών τους και πρόληψης για όλες τις γυναίκες, αξιοπρεπείς όρους εργασίας, κατάργηση του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, επανασύσταση της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων και, βέβαια, νομοθετικές παρεμβάσεις που θα ανταποκρίνονται στις συστάσεις της GREVIO μεταξύ άλλων για τη συνεπιμέλεια, για την άμεση εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης.

Η 8η κάθε Μάρτη είναι ημέρα μνήμης και τιμής για όλες τις γυναίκες. Μνημονεύουμε τους αγώνες, θυμόμαστε τις θυσίες τους. Από το 1857, όταν οι εργαζόμενες στην υφαντουργία διαδήλωσαν απαιτώντας 8ωρη εργασία, μέχρι σήμερα οι γυναίκες διεκδικούν τα δικαιώματά τους και αγωνίζονται για να τα αποκτήσουν.

Η 8η Μάρτη είναι όμως και σάλπισμα για νέους αγώνες μέχρι την εξασφάλιση δικαιωμάτων για όλες τις γυναίκες του κόσμου. Τότε αγωνίστηκαν για το 8ωρο, σήμερα, 167 χρόνια αργότερα, το 8ωρο που κάποτε κατακτήθηκε αμφισβητείται, ενώ η επισφαλής και μερική απασχόληση πλήττει πρωτίστως τις γυναίκες. Χωρίς να μειώνονται οι οικογενειακές υποχρεώσεις των γυναικών, η απλήρωτη εργασία μας θεωρείται κοινωνική υποχρέωση και δεν αναγνωρίζεται από την κοινωνία ούτε την πολιτεία.

Έτσι κι εμείς, όπως εκείνες τότε, ξεσηκωνόμαστε.

Ειδικά, η φετινή επέτειος κρούει για άλλη μια φορά τον κώδωνα του κινδύνου:

• Για την πατριαρχία που εξακολουθεί να σκοτώνει και να δηλητηριάζει τις ζωές μας.

• Για τις τόσες ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ με τα ορφανά τους.

• Για την αυξανόμενη βία εναντίον των γυναικών.

• Για τις διακρίσεις και τον σεξισμό στην εργασία και στην καθημερινότητα.

• Για την άρνηση της κυβέρνησης να εφαρμόσει τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης που προβλέπει μέτρα πρόληψης της βίας.

• Για την ανεπάρκεια έως απουσία των δημόσιων δομών στην κραυγή των γυναικών για βοήθεια: αστυνομία, εισαγγελίες, νοσοκομεία, συμβουλευτικά κέντρα.

• Για την οπισθοδρόμηση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων και στα Δικαιώματα των Γυναικών.

• Για την αύξηση της στρατιωτικοποίησης και τη συμμετοχή της δικής μας κυβέρνησης, μεταξύ πολλών άλλων, στις πολεμικές αναμετρήσεις της εποχής, όπως την εξόντωση των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ.

Καλούμε, λοιπόν, σε συστράτευση και διεκδικήσεις:

• Για αξιοπρεπείς όρους εργασίας και αναγνώριση της απλήρωτης εργασίας στο σπίτι.

• Για διαβούλευση και συνεργασία των συναρμόδιων Υπουργείων με τις Γυναικείες Οργανώσεις, ώστε να υλοποιηθούν:

• Νομοθετικές παρεμβάσεις που θα ανταποκρίνονται στις 18 κατεπείγουσες και στις 34 επείγουσες συστάσεις της GREVIO μεταξύ άλλων για τη συνεπιμέλεια, για την άμεση εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης

• Επανασύσταση της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων

• Κατάργηση του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια

• Ίδρυση Οικογενειακών Δικαστηρίων

• Απόδοση δικαιοσύνης για τα ανήλικα θύματα βιασμού

• Ένταξη του όρου Γυναικοκτονία στο Ποινικό μας σύστημα

• Μέτρα προστασίας και στήριξης όλων των γυναικών επιζωσών βίας και των παιδιών τους - θυμάτων ή μαρτύρων της βίας

• ΄Αμεση ανταπόκριση της Αστυνομίας στις εκκλήσεις για βοήθεια και αυτεπάγγελτη επέμβαση για τους δράστες

• Διασφάλιση και ενίσχυση του δικτύου των δομών στήριξης γυναικών

• Ποινική δίωξη όσων εμπλέκονται στη διακίνηση και εμπορία γυναικών και ανηλίκων (trafficking)

• Προγράμματα πρόληψης και ευαισθητοποίησης για εκπαιδευτικούς φοιτητές/τριες, μαθητές/τριες, υγειονομικούς, δικαστικούς και τα στελέχη των δημόσιων υπηρεσιών

• Πόρους και κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης για κοινωνικές δομές και δράσεις που συμβάλουν στην ισότητα αλλά και για την αρωγή στις επιζώσες – παροχή δωρεάν προϊόντων περιόδου σε όλα τα σχολεία

• Επιτροπές παρακολούθησης της Ισότητας στους χώρους εργασίας με την αναβάθμιση των κρατικών υπηρεσιών που διενεργούν ελέγχους και την πρόσληψη επαρκούς προσωπικού

• Ειλικρινείς εκθέσεις δεδομένων και πεπραγμένων για την Ισότητα

• Κώδικες δεοντολογίας για ΜΜΕ και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης που εξακολουθούν να αναπαράγουν το σεξισμό και συστηματική παρέμβαση του ΕΣΡ σε αντίστοιχες περιπτώσεις

• Ισότιμη συμμετοχή γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων της πολιτείας και του συνδικαλιστικού κινήματος και τοποθέτηση ονομάτων των υποψήφιων κατά 50% στα ψηφοδέλτια για τις Ευρωεκλογές.

Επίσης, ως ενεργοί πολίτες συμμετέχοντας στους κοινωνικούς αγώνες:

• Στηρίζουμε τους αγώνες στις εμπόλεμες ζώνες για δίκαιη ειρήνη, ιδιαίτερα στεκόμαστε αλληλέγγυες στις γυναίκες και στις μητέρες που έχουν υπερβολικό φόρτο για τη διατήρηση της ζωής.

• Διεκδικούμε υποστήριξη των θυμάτων του μαζικού εγκλήματος των Τεμπών και απόδοση δικαιοσύνης όπως ζητούν οι επιτροπές τους.

• Υποστηρίζουμε το κίνημα αντίστασης στην ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, σύμφωνα με τα κινήματα υπεράσπισης της δημόσιας και ποιοτικής παιδείας.

• Διεκδικούμε αναβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας, με προσλήψεις προσωπικού και αύξηση των μισθών.

Οι φεμινιστικές συλλογικότητες/οργανώσεις:

• ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΡΓΟΝ Σύλλογος Πολύτεκνων Μητέρων

• Οι μαμάδες Mother's Wings Greece

• Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης

• Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά της Βίας (ΕΔκΒ)

• Ένωση Γυναικών Ελλάδας (Ε.Γ.Ε.)

• Σωματείο Γυναικείων Δικαιωμάτων «ΤΟ ΜΩΒ»

• Πρωτοβουλία Γυναικών Πειραιά

• Ομάδα Γυναικείων Δικαιωμάτων, Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά

• Φεμινιστική Συλλογικότητα ΘΕΟΔΩΡΑ

• Δίκτυο Γυναικών Συγγραφέων κατά της Έμφυλης Βίας και των Γυναικοκτονιών, «η φωνή της»

• Γυναικεία ομάδα Αυτοάμυνας

• NIMERTIS ACTIONART ΝΠΙΔ

• Artivism Movement

• Ομάδα Γυναικών του Συλλόγου Κοινωνικής και Πολιτιστικής Παρέμβασης Θρυαλλίδα

Το εικαστικό είναι της Ηρώς Κανακάκη, 1978

Κάλεσμα του Δικτύου «η φωνή της»

Αγαπητές φίλες, το δίκτυο μας, θα συμμετάσχει με το πανό του, στην εικοσιτετράωρη γενική απεργία την Τετάρτη στις 28 Φλεβάρη, έναν χρόνο μετά την τραγωδία στα #Τέμπη που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, θεωρώντας χρέος μας να ενώσουμε τη φωνή μας με την φωνή όλων αυτών που απαιτούν να αποδοθεί δικαιοσύνη, πολιτική ευθύνη και να μην συγκαλυφτεί η υπόθεση.

Η ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΡΑΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΑΣΤΥ ΣΤΙΣ 11ΠΜ.

Εκ του συντονιστικού.

Νέα Μέλη - Προϋποθέσεις Ένταξης

 

ΑΙΤΗΣΗ-Η-ΦΩΝΗ-ΤΗΣ.pdf

https://drive.google.com/file/d/19Ti5JPNqAXU9hejeztaXPsicN-Tt4qmh/view?usp=sharing


ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ.pdf

Σε επεξεργασία 

 

 

 

 Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ

Πως δημιουργήθηκε το δίκτυό μας και ποιος είναι ο σκοπός του.

 

 

Δείτε και ακούστε κάποιες από τις ιστορίες μας με ένα κλικ στην εικόνα....

 

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ: Όλα ξεκίνησαν πριν δύο χρόνια

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:  e- mail: gynaikessyggrafeis@gmail.com /facebook page: η φωνή της

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ 

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΩΝ 

"η φωνή της"

Εμείς, γυναίκες συγγραφείς, αντιστεκόμαστε σε κάθε μορφή βίας που συνδέεται με το φύλο και επιθυμούμε να ενώσουμε τη φωνή μας με τη φωνή γυναικών που κακοποιούνται, βιάζονται ή και θανατώνονται στο πλαίσιο της πατριαρχίας, φαινόμενο μοναδικής ιστορικής αντοχής, το οποίο αναπαράγεται και διαιωνίζεται και στη χώρα μας. Είμαστε γυναίκες, είμαστε συγγραφείς και δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχες. 

Γνωρίζουμε πολύ καλά, και μέσω της δικής μας έμφυλης εμπειρίας, συχνά τραυματικής, πως η κάθε μορφή βίας σε βάρος των γυναικών, παραβιάζει το δικαίωμά τους στη ζωή, καθώς και το δικαίωμα να απολαμβάνουν τη ζωή χωρίς διακρίσεις. Και απαιτούμε να μπει τέλος σε μια κατάσταση που δοκιμάζει και υπονομεύει τόσο τη δημοκρατία όσο και τον πολιτισμό. Το φαινόμενο της έμφυλης βίας συναντάται σε όλες τις κοινωνίες και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ανεξάρτητα από το επίπεδο ανάπτυξης, τον βαθμό πολιτικής σταθερότητας, την κουλτούρα, τη θρησκεία, τόσο στον δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό χώρο. Γνωρίζουμε πολύ καλά, επίσης, πως ακραία μορφή έμφυλης βίας αποτελεί η γυναικοκτονία, ως η κορύφωση, κατά κανόνα, μακρόχρονων βίαιων συντροφικών/οικογενειακών σχέσεων. Έχουμε την πεποίθηση πως η αιτία της, το βασικό κίνητρο του δράστη, είναι το φύλο του θύματος και συχνά η άρνηση συμμόρφωσής του στις πατριαρχικές επιταγές. Πρόκειται για σεξιστικό, τιμωρητικό έγκλημα, που εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πατριαρχικής πολιτικής επιβολής. Ωστόσο, η ελληνική πολιτεία και μάλιστα το νομικό της σύστημα, αρνείται να το αναγνωρίσει ως τέτοιο, να το ονοματίσει, να το εντάξει στη νομική γλώσσα/ ορολογία και ειδικότερα στον Ποινικό Κώδικα, όπως ζητούν τα γυναικεία και φεμινιστικά κινήματα και πολλοί επιστημονικοί φορείς, παρά τις 18 γυναικοκτονίες που καταγράφηκαν στη χώρα μας (οι ερευνήτριες ισχυρίζονται ότι ξεπερνούν τις 27) μόνο κατά το 2021. Αρνείται ή δεν είναι σε θέση να επικεντρωθεί στο μισογυνισμό, μεταφέρει την ενοχή στα θύματα, αποδέχεται το διπλό πρότυπο ηθικής και, τελικά, αναδεικνύει και επιβεβαιώνει την αποτυχία της να προστατέψει τον μισό πληθυσμό της χώρας. 

Έτσι, συγκροτούμε το δίκτυο Γυναίκες Συγγραφείς κατά της Έμφυλης Βίας και των Γυναικοκτονιών «η φωνή της», με κύριο σκοπό να συνδράμουμε στην ανάδειξη και αναγνώριση του φαινομένου της γυναικοκτονίας ως σεξιστικού εγκλήματος και στην ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην έμφυλη βία κάθε μορφής και σήμανσης. Συντασσόμαστε με τα γυναικεία/φεμινιστικά κινήματα, με τις Επιτροπές Ισότητας των Ελληνικών Πανεπιστημίων, με γυναίκες και άντρες πανεπιστημιακούς, εργαζόμενες και εργαζόμενους, νέους και νέες, φοιτήτριες και φοιτητές, δημοσιογράφους, καλλιτέχνιδες και καλλιτέχνες, με ευαισθητοποιημένα ευρύτερα μέλη της κοινωνίας ασχέτως φύλου, μετέχουμε στην Πρωτοβουλία κατά των Γυναικοκτονιών, υπογράφοντας τη σχετική διακήρυξη και αγωνιζόμαστε με όσα μέσα διαθέτουμε για την εξάλειψη κάθε μορφής βίας που συνδέεται με το φύλο. 5-2-2022.

Η Φωνή της

 

Πενήντα τρεις γυναίκες συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας ενώνουν τις φωνές τους σε μία Φωνή, θέλοντας να μιλήσουν για την πραγματικότητα της έμφυλης βίας, ορατής και αόρατης, για τις δομές της έμφυλης κυριαρχίας στην πολυπλοκότητά τους, για τα βιώματα της καταπίεσης αλλά και του αγώνα για ενδυνάμωση, χειραφέτηση, αληθινή συντροφικότητα και αλληλεγγύη.

Τα διηγήματά τους συγκλονίζουν, καθώς αφηγούνται ιστορίες βίας και αντίστασης ταξιδεύοντας από τα πιο απόμακρα χωριά ως τις μεγαλουπόλεις, από την Ευρώπη ως τα βάθη της Αφρικής και τη Λατινική Αμερική. Με τον νου πάντοτε στις πρωτοπόρες Ελληνίδες συγγραφείς που ξεχάστηκαν από την επίσημη Ιστορία, οι συγγραφείς του βιβλίου, ζώντας κι αυτές την πραγματικότητα της έμφυλης βίας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο ένα ή στο άλλο πεδίο της καθημερινής ζωής, θέλησαν να δυναμώσουν τη φωνή των γυναικών και να ακουστεί η αλήθεια τους.

Οι συγγραφείς του τόμου είναι μέλη του Δικτύου γυναικών συγγραφέων κατά της έμφυλης βίας και των γυναικοκτονιών «η φωνή της». Τα έσοδα από τα δικαιώματα του βιβλίου θα δοθούν στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά της Βίας.

Γράφουν οι: Ελένη Αράπη, Γεωργία Βεληβασάκη, Τζούλια Γκανάσου, Αγγελική Δαρλάση, Σίσσυ Δουτσίου, Βασιλική Δραγούνη, Σόνια Ζαχαράτου, Ελευθερία Θάνογλου, Τζένη Θεοφανοπούλου, Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ελένη Καρασαββίδου, Κατερίνα Καριζώνη, Λίλα Κονομάρα, Κώστια Κοντολέων, Δήμητρα Κουβάτα, Ελένη Λιντζαροπούλου, Εύα Μαθιουδάκη, Κωστούλα Μάκη, Κατερίνα Μαλακατέ, Αργυρώ Μαντόγλου, Σοφία Μαντουβάλου, Πέννυ Μηλιά, Αλεξάνδρα Μητσιάλη, Τέσυ Μπάιλα, Όλγα Μπακοπούλου, Ελένη Μπιρμπίλη, Ελένη Μπουκαούρη, Ιωάννα Μπουραζοπούλου, Σοφία Μπραϊμάκου, Χαρά Νικολακοπούλου, Μαριάννα Νικολάου, Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου, Χίλντα Παπαδημητρίου, Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, Κατερίνα Ι. Παπαντωνίου, Ελευθερία Παραγιουδάκη, Χάρις Παρασκευοπούλου, Ισμήνη Παφίτη, Αλέκα Πλακονούρη, Ελένη Πριοβόλου, Νατάσα Ρεμούνδου, Φλώρα Σαρτζετάκη, Μαριαλένα Σεμιτέκολου, Ιφιγένεια Σιαφάκα, Μαρία Σκιαδαρέση, Πέλα Σουλτάτου, Ροζίτα Σπινάσα, Εύα Στάμου, Ελένη Στελλάτου, Ιφιγένεια Τέκου, Πασχαλία Τραυλού, Λίλια Τσούβα, Χρύσα Φάντη.